«بس است!»

قسم به دشمنان فرضی!
قسم به تکّه نانِ قرضی!
به عمقِ شکّ فلسفی‌وار
به خیلِ بچه‌هایِ بیمار
به خُلق و خویمان که جنگی‌ست
از این بهانه‌های رنگی‌ست
که «ما هوایمان پس است»
رمه رها بشد بس است!
بس است، بغضِ تلخِ شب‌ها
بس است، اشکِ بین تب‌ها
بس است، جنگِ سرد ملّت
بس است، خشم و ننگ و ذلّت...